In zijn ogen zie ik zijn liefde. Hij houdt van mij. Of ik nou lach of huil, of ik mij nou schaam of trots rond paradeer. Onvoorwaardelijke liefde. Het is het meest waardevolle wat iemand te bieden heeft.Het is de zomer van 2013. Ik lig diep in de put in mijn tent op Terschelling. Iets met een vriendin. Ik voel me radeloos, vol schaamte over mezelf, ik weet het niet meer.

Plotseling stapt mijn zoon de tent in, ziet me huilen en kijkt me aan. Hij zegt niks, niet dat ik me kan herinneren tenminste, hij kijkt alleen. En dan breekt er iets open. Alle zwaarte valt in één klap weg, ik weet wie ik ben en waar het allemaal om gaat.

In zijn ogen zie ik zijn liefde. Hij houdt van mij. Of ik nou lach of huil, of ik mij nou schaam of trots rond paradeer. Onvoorwaardelijke liefde. Het is het meest waardevolle wat iemand te bieden heeft.

En het treft mij als een pijl, het breekt mijn eigen hart open. De uren, dagen, weken erna is mijn hart als een vulkaan. Die, nu eenmaal wakker, met een onbedwingbare kracht lava blijft spuwen.

Hier gaat het om. Dit is mijn diepste verlangen. Mijn onvoorwaardelijke liefde, waarmee ik geboren ben, bevrijden uit alle lagen angsten en schaamtegevoelens. Deze weer kunnen voelen als ik naar onze aarde kijk. En naar mijn medemens.

Twee en een half jaar later open ik mijn praktijk Eigen Aarde, en specialiseer ik mij op het gebied van trauma.

Dit verhaal wilde ik afgelopen week vertellen aan de groep vrouwen van het ondernemersnetwerk waar ik lid van ben. In de vorm van een pitch van 1 minuut om te laten zien wie je bent en waarom je doet wat je doet.

Helaas. Om je persoonlijke pitch te mogen doen, moest je je kwalificeren voor de 2e ronde. En in de 1e ronde werd ik overvallen door een totale black-out. ’s Nachts besloot ik dat ik dit verhaal toch wil vertellen. Het is mijn dierbaarste.