Is accepteren het beste als je met tegenslag te maken krijgt?Mijn yogameester van de dinsdagochtend vertelde vorige week dat zijn les van het rooster verdwijnt. Nee hè!! Ik vind het zo’n fijne les, en yoga in de ochtend is zoveel lekkerder dan ’s avonds… Ik ben gaan protesteren bij de directrice… tevergeefs…

En wat doe je dan? Mokken? Met anderen klagen dat het zo stom is en zo onrechtvaardig? Mezelf zielig vinden dat MIJ dat weer moet overkomen? Ja, dat is allemaal mogelijk en ik doe dat ook allemaal even om de energie van de eerste teleurstelling te ventileren.

Maar ik heb een manier gevonden om de knop vrij snel om te kunnen zetten. De kern van deze manier is een soort geloof of overtuiging; verwoord in het volgende sjamanistisch gebed:
Ik accepteer alles wat mij in het leven toevalt.
Ik ben dankbaar voor alles wat mij in het leven toevalt.
Ik laat los en ga met de stroom van het leven mee.
Ik vertrouw erop dat alles wat mij in het leven toevalt goed voor mij is.

Ik heb getwijfeld of ik over dit onderwerp wilde schrijven, omdat het bovenstaande ook als een soort affirmatie kan worden gebruikt om allerlei dingen uit de weg te gaan. Als je bijvoorbeeld moeite hebt met het aangeven van grenzen, dan kun je deze overtuiging gebruiken om confrontaties uit de weg te gaan en jezelf onder druk te zetten te accepteren dat mensen maar van alles met je uitspoken. En als je worstelt met verslavingen (alcohol, eten, werk, relaties, mobiele telefoon), dan kun je het mooi gebruiken om te denken; ‘zie je wel, zo erg is deze gewoonte helemaal niet, gewoon accepteren’.

Een andere valkuil is dat er een soort mentaal gevecht ontstaat waar je erge koppijn van krijgt (ik tenminste wel). De twee strijders bestaan dan uit “Ik WIL dit niet” en “Ik MOET dit accepteren”.

De weg die voor mij werkt is de volgende. Als er iets gebeurt wat ik naar vind, dan probeer ik mijn aandacht zo snel mogelijk naar mijn lichaam te verplaatsen. Je innerlijk tegen iets verzetten op mentaal niveau gaat namelijk altijd gepaard met het aanspannen van bepaalde spieren (bij mij vaak mijn middenrif, kaak- en/of bovenbeenspieren). Dan richt ik mijn aandacht op deze plekken, haal ik een tijdje diep adem en probeer die plekken zoveel mogelijk te ontspannen. Wat er dan gebeurt, is dat er verdriet, angst of boosheid opkomt (of ik moet heel hard lachen in het geval het echt om iets banaals gaat). De uitdaging is dan om ook al deze gevoelens te accepteren en door je heen te laten stromen (wat iets anders is dan ze te ventileren naar andere mensen).

En dan? Dan klaart het op in mijn hoofd en in mijn hart. Ik kom tot rust en ik voel dan meestal ook wat ik wil doen. Bijvoorbeeld het innerlijke verzet omvormen tot uiterlijk verzet door de confrontatie met iemand of iets aan te gaan. Of een uur in een warm bad liggen of mijn man vragen me heel stevig vast te houden om het verdriet van verlies de ruimte te geven.

Deze manier van accepteren van gebeurtenissen in mijn leven EN van mijn gevoelsleven als reactie daarop, scheelt mij heel veel sacherijn, depressie en machteloosheidgevoelens!

En opeens heb ik nu op dinsdagochtend tijd voor extra cliënten of om een strandwandeling te maken!