Mijn hypothese is dat mensen met een psychose of schizofrenie in een niet-aardse-bewustzijnslaag terecht komen, maar daar niet op eigen kracht uit terug kunnen komen.

Mijn zusje, vroedvrouw met een praktijk voor onderwaterbevallingen, vertelde mij afgelopen week dat het haar opviel dat vrouwen die zichzelf als spiritueel beschouwen het vaak moeilijker hebben bij hun bevalling dan de meer nuchtere types. Ik vroeg wat volgens haar de reden daarvan zou kunnen zijn. “Ze denken vaak dat ze de waarheid in pacht hebben”, zei ze. “En dan loopt hun bevalling (en hun reactie daarop) ineens veel minder harmonisch of magisch dan de voorstelling die ze zich ervan hadden gemaakt”. Ze ergert zich soms aan het alwetende toontje van zulke vrouwen (vóórdat ze bevallen wel te verstaan). Ik herkende mijn eigen irritatie die ik regelmatig ervaar bij mensen die veel met spiritualiteit bezig zijn. Maar…ik herkende ook de ervaring van een overdonderende kennismaking met een soort alles overstijgende realiteit, waarin alles ineens in elkaar past en je een gevoel van compleet overzicht van ‘de waarheid’ ervaart. En eerlijk is eerlijk; ik weet dat ik zelf ook hoogst irritant kan zijn voor mijn omgeving als ik deze realiteit denk te moeten overbrengen.

Een supervisie genoot had een mooie beschrijving van twee bewustzijnslagen die mijn bovengenoemde ervaringen en gevoelens in een helderder perspectief plaatsten.

Ze vertelde dat naast het vertoeven in een normaal dagelijks bewustzijn een mens in staat is met zijn bewustzijn op te stijgen naar een soort niet-aardse-laag. In deze laag ervaar je geen dualiteit, geen ego en voel je de betekenisvolle en liefdevolle onderlinge verbinding van alles en iedereen. Mensen kunnen in deze bewustzijnslaag komen door meditatie, trance rituelen, gebruik van hallucinerende middelen of na een emotionele of fysieke crisis (zoals een bijna-dood-ervaring). Als de ervaring tijdelijk is en iemand daarna weer ‘normaal’ functioneert, wordt dit meestal een spirituele ervaring genoemd *.

Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat als je eenmaal een keer in deze niet-aardse-laag bent geweest, het zeer verleidelijk is daar steeds naar terug te willen keren (zie ook mijn blogbericht van juni vorig jaar). Dáár is geen eenzaamheid, sociaal gedoe of praktische beslommeringen zoals de noodzaak van eten en een dak boven je hoofd. De meest fantastische plannen ontsproten aan mijn brein en leken in een handomdraai gerealiseerd te kunnen worden. Dus ik begrijp mensen wel die steeds meer uren gaan mediteren, aan nog een ayahuasca ritueel meedoen of van cursussen ‘contact met engelen’ naar behandelingen ‘reiki’ hoppen. En het moet gezegd; deze ervaring vormt voor mij de basis van weten wat echt belangrijk is in mijn leven. En het biedt me het zelfvertrouwen en de kracht om diepe angsten en hardnekkige belemmerende overtuigingen onder de loep te kunnen en durven nemen.

Maar…wie heeft er eigenlijk iets aan als ik steeds meer tijd in hemelse sferen doorbreng? Is dat de bedoeling van een leven als mens op deze planeet? Ik ben tot de conclusie gekomen van niet. Als ik van betekenis wil zijn voor anderen en de aarde, dien ik mijn visioenen en verlangens vorm te geven. Dat vormgeven kan -helaas misschien- alleen via het voertuig dat mijn lichaam is. Mijn lichaam echter heeft een ingebouwd overlevingsmechanisme, ook wel ego genoemd. En mijn ego heeft zich gematerialiseerd tot allerlei neurale en hormonale reactiepatronen wat vaak tot allerlei gedoe, geharrewar en paniekvoetbal leidt. En om die patronen te veranderen, zodat ik met steeds minder belemmeringen mijn dromen vorm kan geven, heb ik te maken met de traagheid en de hardnekkigheid van deze fysieke mechanismen. Dit pad van spiritueel inzicht naar het belichamen ervan zodat het tastbare resultaten op kan leveren (zoals het succesvol ter wereld brengen van een kind) vergt van mij acceptatie, moed, doorzettingsvermogen, geduld en bovenal vertrouwen.

*Mijn hypothese is dat veel mensen die gediagnostiseerd worden als manisch, psychotisch of schizofreen ook in de niet-aardse-bewustzijnslaag terecht komen, maar daar niet vanzelf of op eigen kracht uit terug kunnen komen. Ik heb de indruk dat in dat geval dan ook vaak onbewuste angsten zich manifesteren binnen deze bewustzijnslaag, wat tot zeer beangstigde ervaringen en risicovol gedrag kan leiden.